شگفتا

وقتی که بود نمی دیدم

                وقتی که می خواند نمی شنیدم

وقتی دیدم که نبود

                وقتی شنیدم که نخواند

چه غم انگیز است وقتی چشمه ای سرد و زلال در برابرت

می جوشد و

                 می خواند و

                                 می نالد

تو تشنه آتش باشی و نه آب

                            و چشمه که خشکید

چشمه از آن آتش که تو تشنه آن بودی

بخار شد

 به هوا رفت

آتش کویر را تافت و در خود گداخت

 تو تشنه آب گردی و نه آتش

                                 و بعد ..

                                   عمری گداختن از غم نبودن کسی که تا بود

                                                  از غم نبودن تو گداخت

                                                                                   دکتر علی شریعتی